Ja, ik staak,
omdat 1399 jobs
op de helling staan.
Een job waar geen haan
naar kraait.
Een onderdeeltje uit het onderwijs
waarvan gezegd wordt dat het niet meer
van deze tijd is.
Ik kijk dan wat bedenkelijk.
De giftige commentaren op
sociale media zijn jammer genoeg
wel van deze tijd.
Hoe mensen elkaar de grond inboren
of belachelijk worden gemaakt.
Levensbeschouwing klinkt nog mooi, maar godsdiensten,
Oei, oei, oei,… Het maakt zoveel kapot.
Zelfreflectie lijkt me in dat geval ook een goed idee.
Maak ik zelf niets kapot met wat ik schrijf en doe.
Geen kat die ons vraagt hoe wij ons voelen
als mens, wanneer ons ‘levenswerk’ met de grond wordt gelijkgemaakt.
Wij voelen ons eenzaam en verlaten.
Verschoppelingen die het tekort in het onderwijsveld moeten opvangen.
De tussenstap die men nu zet is er eentje met grote gevolgen, voor de leermeesters, voor de kinderen.
Grotere groepen om te praten over diepgaande levensvragen. Laat ons een aula reserveren eens per maand voor een spoedcursus levensbeschouwing. Hoe denkt men in de politiek over onze lessen? Enkel en alleen weer aan het droppen van kennis. Vaak zijn wij ook vertrouwenspersonen.
Dus ja, ik laat de voor mij zo dierbare kinderen vandaag in de steek.
Mag ik me ook wel eens verliezen in idealen?
Dankjewel.